benandagan e aziz va dost dashtany az hamaye shoma khahish mekonam ke darmovrede homepage man nazir bedid...
dostetan daram

دوست دارم شمع باشم در دل شبهای بسوزم

روشنی بخشم میان جمع و خود تنها بسوزم

شمع باشم اشک بر خاکستر پروانه ریزم

یا سمندر گردم و در شعله بی پروانه بسوزم

لاله یی تنها شوم در دامن صحرا برویم

کوه آتش گردم و در حسرت دریا بسوزم

ماه گردم و در شب تار سیه روزان بتابم

شعله آهی شوم خود را از سر تا پا بسوزم

اشک شبنم باشم و بر گونه گلها بلغزم

برق لبخندی شوم در غنچه لبها بسوزم

یا ز همت پر بسایم بر ثریا همچون عنقا

با بسازم آن قدر با آتش دل تا بسوزیم.

یکی را دوست میدارم

ولی افسوس،او هرگز نمی داند

نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاه من که

او را دوست می دارم

ولی افسوس

او هرگز نگاهم را نمی خواند

به برگ گل نوشتم من که

او را دوست می دارم

ولی افسوس

او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند

به مهتاب گفتم ای مهتاب

سر راهت به کوی او سلام من رسان و گو که

او را دوست می دارم

ولی افسوس

یکی ابر سیه آمد ز ره روی ماه تابان را بپوشانید

صبا را دیدم و گفتم،صبا دستم به دامنت

بگو از من به دلدارم که

او را دوست می دارم

ولی افسوس

ز ابر تیره برقی جست وقاصد را میان ره بسوزانید

کنون وامانده از هرجا دگر با خود کنم نجوا

یکی را دوست می دارم

ولی افسوس

او هرگز نمی داند!!!