MODA DÜNYASI

Tekstil, Konfeksiyon ve Dericiler; Moda ve Markalaşmayla Dünya Liderliğine Soyundu

Dünya Rekabet Koşulları ve Küresel Krizle Zor Durumda Kalan Tekstil, Konfeksiyon ve Deri Sektörüne Yönelik Strateji Planı 2009'dan İtibaren Hayata Geçirilecek.

Dünya rekabet koşulları ve küresel krizle zor durumda kalan tekstil, konfeksiyon ve deri sektörüne yönelik strateji planı 2009'dan itibaren hayata geçirilecek.
Doğu ve Güneydoğu'ya taşınacak tekstil firmalarına birçok destek verileceği belirtildi. Sektörün Türkiye'de bir kenara bırakılamayacak kadar ihracat girdisi oluşturduğuna dikkat çekilerek, sektörün düşük kur ve yüksek faizden korunması istendi.

Sanayi ve Ticaret Bakanlığı koordinasyonunda hazırlanan Tekstil, Hazırgiyim ve Deri Sektörü Eylem Planı açıklandı. Sanayi ve Ticaret Bakanı Zafer Çağlayan, programda yaptığı açıklamada, 3D adını verdikleri değişim, dönüşüm ve destek planı hakkında bilgi verdi.

Değişim ve Dönüşüm'den sonra Destek planlarından bahseden Çağlayan, 2 ana başlıkta, 7 tedbir başlığı altında, 28 eylemin yer aldığını kaydetti. İş ortamının geliştirilmesinin iki ana eylemden biri olduğunu aktaran Çağlayan; sektörde standart geliştirilmesi, piyasa denetim sistemi kurulması, AB ile imzalanan anlaşmalara uyum sağlanması çalışmaları, ithalattan koruma, Ar-Ge çalışmalarının yaygınlaştırılması, '0' faizli kredi, pamuk üretim altyapısının geliştirilmesi, sentetik hammadde için petrokimya yatırımlarının desteklenmesi, hayvancılığın özendirilmesiyle deri hammadesi desteği sağlamak gibi 28 eylem planının hayata geçirileceğini vurguladı.

Planın en önemli bölümlerinden birinin mevcut işletmelerin gelişmiş yörelerden özellikle Doğu ve Güneydoğu gibi Kalkınmada Öncelikli Yörelere taşınmalarına yönelik çeşitli destekler verileceğini de açıklayan Çağlayan, yeni teşvik sistemi geliştirilerek taşınacak firmalara KDV istisnası, gümrük vergisi muafiyeti, faiz desteği, SSK işveren prim indirimi, Kurumlar/Gelir Vergisi indirimi, yatırım yeri tahsisi desteği verileceğini söyledi. 2009 yılı sonuna kadar taşınacak firmalara ayrıca taşınma desteği de verileceğini belirten Çağlayan, yıl sonuna kadar son şeklini alacak strateji belgesinin Bakanlığın internet sitesinde görülebileceğini bildirdi.

Dış Ticaretten Sorumlu Devlet Bakanı Kürşad Tüzmen ise tekstilin vazgeçilecek bir sektör olmadığını, aksine desteklenmesi halinde Türkiye'nin en önemli sektörü olarak ilk sırada yer almaya devam edeceğini söyledi. Tekstil, hazırgiyim ve deri sanayinin Türkiye'nin toplam ihracatının yarısını tek başına yapan sektörler olduğunu vurgulayan Tüzmen, bu konjonktürel şartlarda dünyada bu sektörlerin gelişmesinin mümkün olmadığını ifade etti. Bu sektörlerin gelişmesi için markalı üretim yapılmasının önemine işaret eden Tüzmen, kaliteli ve dünya çapındaki firmaların hemen altında bulunan Türk firmalarının bu strateji planıyla ilk sıraya yerleşeceğine inandığını kaydetti. Tüzmen, Turquality çalışmalarının sektörün ilerlemesi için çok önemli olduğunu aktardı.

TOBB Başkanı Rifat Hisarcıklıoğlu da bu sektörlerin dünyada en fazla söz sahibi olan sektörler olduğunun altını çizdi. Boya ve terbiye kapasitesi açısından, Türkiye'nin AB'de 1. sırada yer aldığını belirten Hisarcıklıoğlu, dünya pazarlarında Türkiye'yi temsil eden bu sektörlerin bir kenara bırakılamayacağını ifade etti. Yol haritası ve vizyona her zaman olduğundan daha fazla ihtiyaç duyulduğunu dile getiren Hisarcıklıoğlu, sektörün düşük kur ve yüksek faiz kıskaçlarından bir an önce kurtarılması gerektiğini hatırlattı.

TİM Başkanı Mehmet Büyükekşi ise başkan seçilmesinden sonra ayağının tozuyla katıldığı toplantıda, İtalya ve İspanya'nın da sektörde benzer sorunları yaşadığına dikkat çekti. Türkiye'nin strateji eylem planı oluşturarak sektörü hareketlendirebileceğini anlatan Büyükekşi, bu sayede İtalya ve İspanya'dan oluşacak boşluğu Türkiye'nin doldurabileceğini ifade etti.

Kaynak(Cihan Haber Ajansı)

ESRA...

Puma, Yaratıcı Direktörü Hüseyin Çağlayan’ın çalışmalarından oluşan “From Fashion and Back” isimli retrospektif sergisini Londra Tasarım Müzesi’nde açtı.

Puma Creative, düzenlediği etkinliklerle bağımsız sanatçıları ve kültürel organizasyonları global anlamda bir araya getirmeyi amaçlıyor. Markanın Londra Tasarım Müzesi ile işbirliğinde açtığı “From Fashion and Back” sergisi ise, bu oluşumlardan en sonuncusu. Sergi, Hüseyin Çağlayan’ın, Puma Sport Fashion Koleksiyonları’nı yeni teknolojiler ve inovatif tasarımlarla yorumladığı çalışmalarından oluşuyor.

Markanın CEO’su Jochen Zeitz, sergiyle ilgili olarak düşüncelerini: “Serginin ana sponsoru olarak, Hüseyin Çağlayan’ın Puma markasına yaptığı katkıdan ve sıkı işbirliğimizden dolayı büyük mutluluk duyuyoruz.” diyerek ifade etti.

Hüseyin Çağlayan’ın sergi için geliştirdiği ve sınırlı sayıda sunulan iki tişört tasarımı, Londra Puma Konsept Mağazası’nda satışa sunuldu.

GENÇ MODA TASARIMCILARI 2009 OCAK:
İPEK ÜSTÜN
2009 Ocak dönemi Genç Moda Tasarımcımız, İpek Üstün. 1985 İzmir doğumlu İpek Üstün, tamamladığı Dokuz Eylül Üniversitesi GSF moda-giyim tasarım lisansının hemen ardından, Mudo Collection ve İdil Tarzi'nin yanında staj yapma fırsatını yakalamış. EİB III. Moda tasarım yarışmasında ilk 12 finalist arasında yer alan tasarımcı, çizimlerini Adobe Photoshop, Micrografx Designer, Coral Draw ve Adobe illustrator programlarıyla hazırlıyor.

Proje çerçevesinde çizimlerinin MODATURKIYE.COM 'da sergilenmesni isteyen tasarımcıların, kısa cv'lerini ve çizimlerinden en az 2 adet örneği editor@modaturkiye.com adresine göndermesi gerekiyor. Genç Tasarımcılar bölümünde her ay, gönderdiği çalışmalar bölüm editörlerince onaylanan yalnızca 1 tasarımcının çizimleri sergileniyor.


İtalyan moda evi Valentino'nun erkek giyim bölümü tasarımcısı Ferruccio Pozzoni görevinden ayrıldı.

2007 Ağustos ayından bu yana Valentino bünyesinde çalışan Pozzoni, daha önce de Prada ve Brioni gibi dev markalarda görev almıştı.

Tasarımcının, 2009/10 sonbahar-kış koleksiyonunun sunulacağı 20 Ocak'taki Milano Moda Haftası'nın ardından Valentino'dan ayrılacağı bildirildi.


Vivienne Westwood, 2009 ilkbahar-yaz kampanyasının sunumunda ünlü yıldız Pamela Anderson ile çalışacak.

Juergen Teller tarafından Pamela Anderson'un Malibu'daki evinde gerçekleştirilecek çekimlerde, Vivienne Westwood'un kendisi ve eşi de fotoğraflanacak.
İtalyan moda devi Roberto Cavalli, "The Roberto Cavalli Card" ismiyle, 1 Mart 2009 tarihinden itibaren geçerli olacak özel bir kredi kartı hazırladı.

Son yıllardaki yenilikçi iş fikirleriyle ismini sıkça duyduğumuz Cavalli, bu yeni projesinde de TRIUM Group ve Corpcom ile ortaklaşa çalışıyor.

The Roberto Cavalli Card, kredi kartı işlevinin yanı sıra butiklerde VIP servis ve özel satışlara, defilelere öncelikli giriş imkanı sunacak.

Söz konusu kredi kartına, www.robertocavallicard.com 'dan (site henüz açık değil) veya özel Roberto Cavalli butiklerinden temin edebileceğiniz başvuru formları vasıtası ile sahip olabilirsiniz.
Tasarımcı Cengiz Abazoğlu, 2009 ilkbahar-yaz koleksiyonunu 26 Ocak'ta Paris Haute Couture Moda Haftası'nda sergileyecek.

Abazoğlu defilesi, sekiz yıldır dünyanın en iyi oteli seçilen George V. Hotel'de gerçekleştirilecek.

Koleksiyonun fotoğrafları, Deniz Akkaya'nın modelliğinde ve İsmail Acar'ın stüdyosunda Lara Sayılgan tarafından çekilmişti.
Uzun zamandır lösemi hastalığıyla mücadele eden ünlü Fransız tasarımcı Ted Lapidus, Pazar günü öğleden sonra yaşamını yitirdi.

Kız Kardeşi Rose Torrente-Mett'den alınan bilgiye göre, 79 yaşındaki Lapidus, yaşadığı akciğer problemler sebebiyle bir süredir Cannes'daki özel bir hastanede kalıyordu.

Modayı sokaktaki erkek ve hanımlar için(unisex modayı yaygınlaştırmıştı) ulaşılabilir hale getiren 1929 doğumlu tasarımcı, Paris Moda kulübü ve La Chambre Syndicale de la Haute Couture üyesiydi.
Tom Ford'un ismi her ne kadar modern tasarım ve provokatif imgelerle özdeşleşse de o aslında tam bir gelenekçi… Geçmişin değerlerini günümüze en çarpıcı, en dinamik şekilde yansıtan tasarımlarıyla moda sektörünün ikonlarından biri olarak anılıyor.

James Bond'un en son filmi “Quantum of Solace”da Daniel Craig'i giydiren ünlü Amerikalı tasarımcının Sonbahar 2008 koleksiyonu'nda yer alan en özel parçalarını artık Harvey Nichols İstanbul'da bulabileceksiniz.

Ford, sonbahar koleksiyonunu erkek giyimine yenilik getiren ve kişisel lükse önem veren bir çizgide yaratmış.

Kişiye Özel Dikim
Tom Ford'un “vücudu ikinci bir deri gibi saran” dar kesimli takım elbiseleri, altı farklı modelde ve otuz değişik renkte papyonları, on farklı kumaştan üretilmiş yelekleri, kadifenin ipek ile mükemmel uyumu yakaladığı sabahlıkları, Tom Ford imzalı altı farklı tonda üretilmiş kadife terlikleri ile geleneksel İngiliz ve İtalyan erkek giyimini günümüz erkeğine uyarlandığını görüyoruz.

“Klasik erkek giyim felsefesine geri dönmek lazım” diyen Ford bu koleksiyonunun erkek giyimini ele geçirmek için yeni bir sistem olduğunun da altını çiziyor.


İngiltere Moda Kurulu tarafından her yıl verilen BFC Fashion Forward ödülü, bu yıl, Türk asıllı tasarımcı Erdem Moralioğlu, Christopher Kane ve Marios Schwab'a verildi.

İngiltere'de yerleşik bu üç başarılı tasarımcı, 2009 Sonbahar-Kış Londra Moda Haftası'ndaki koleksiyon sunumlarını destekleyecek nakit ödülün yanısıra, BFC'nin sektör eksperlerinden profesyonel destek de alacak.

Fashion Forward ödülünü önceki senelerde alanlar arasında, Giles Deacon, Jonathan Saunders, Richard Nicoll, Sinha-Stanic ve Roksanda Illincic gibi isimler de yer alıyor.

Tasarımcıların tüm koleksiyonları için:
Erdem Moralıoğlu:
modaturkiye.com/designer/erdem
Christopher Kane:
modaturkiye.com/designer/christopher-kane
Marios Schwab:
modaturkiye.com/tr/designer/marios-schwab


Ünlü İngiliz hazır giyim markası TopShop, Kate Moss ile olan ortak çalışmasını 3 yıl daha uzatma kararı aldığını duyurdu.

İlki 2007 Mayıs'ta hazırlanan ve 22 ülkede satışa sunulan Kate Moss For TopShop koleksiyonu ülkemizde de büyük ilgi görmüştü.

Esra...

Esra (stilist) Moda insanın kendisine yakışanı giymesi mi, yoksa çıkan şeyleri kendisine yakıştırması mı? Ya da giydiklerimiz “bizi” mi yansıtıyor yoksa “olmak istediğimizi” mi?
Belki de moda hem bunların hepsi, hem de bunlardan hiçbiri... Bir ortama özgü ortaklaşa yaşama, davranma, düşünme biçimi, yeni olan her şeye bağlanan bir gerçek... Çünkü modanın bulunmadığı bir yerden, etkilemediği bir davranıştan, zaman diliminden ya da toplumdan söz edilemez. Tarihçiler bütün toplumlarda takıların ve giysilerin süsleyici bir özellik taşımanın yanı sıra zenginliği, benimsenmiş olan dini ya da toplumsal durumu belirten simgeler olduğunu ortaya koymuşlardır.
Son 30 yılda, modanın geçirdiği evrim, toplumda çağdaş bölünmelerle paralellik göstererek, çeşitliliğin artması, sosyal gruplar arasındaki karmaşık ilişkiler ve değişik sosyal gruplar arasındaki iletişimin büyümesi yönünde oldu. Baskın tarzdaki değişiklikler, değişik sınıflardaki kişilere hızla iletildi. Bu süreçte üst sınıftaki insanlar model olarak büyük rol oynadılar.
Toplumdaki sosyal sınıflar içinde ve arasında olan bu parçalanma modanın 3 ayrı kategoride gelişmesine neden oldu: lüks tasarımcı modası, endüstriyel moda ve sokak tarzı. Bu 3 kategori zayıf bir bağ ile bağlanıyor: Sokak tarzının lüks tasarımcı tarzı üzerinde, bu ikisinin de endüstriyel moda üzerinde bazı etkileri var.
Bu 3 kategori ilişkileri arasındaki önem çeşitli moda organizasyonları ve bunların müşterilerle olan ilişkilerine dayanıyor.
Moda dünyasının merkezleri olan Paris, New York ve Londra farklı açılardan önem taşımaktadır. Her ülkede moda tasarımcıları, tek tür rolü destekliyor, tıpkı kendilerini artist, artist-craftsmen veya girişimci olarak görmeleri gibi...
Çoğu yaşam tarzı uzmanı olan New York tasarımcıları, spesifik yaşam tarzlarını gösteren, gerçek veya hayali kıyafetler yaratmakta ustadır. Londra’daki tasarımcılar ise gençlerle yakın iletişim içindedir, moda tarzını etkileyen değişik popüler kültürlerdeki yaratıcılarla birliktedir ve bunlara kazanç getirenden çok çirkin, yıkıcı ve denenmemiş tasarılardan oluşan çevre daha yakındır.
Moda kaynakları, akımları tarih boyunca değişim göstermiş, bir çok olaydan etkilenmiştir. Bunların sonunda da karmaşıklaşmaya başlamıştır. Tarihsel bazda modanın geçmişine göz atarsak bu değişimleri ve etkileri daha iyi anlayabiliriz.
1920ler...havailik, bolluk ve kayıtsız davranışlar zamanı...
1. Dünya savaşının sona ermesiyle insanlar daha özgür olmak, eğlenmek istiyorlardı. Bu dönemde 1800’lerin ortalarında giyilen kıyafetler erkeklerin günlük giysilerini oluşturuyordu. Renkli gömlekler giyiyor, üzerinde geometrik desenler, çizgiler olan kravatlar takıyorlardı.
Kadınların giyim tarzı ise bağımsızlık hareketinden büyük oranda etkilendi. Çünkü Batı'da kadınlar eşitlik ve siyasi haklar için savaş veriyorlardı, bu savaş en "şık" ifadesini kadınların dış görünümünde ve giyimlerinde buldu. Bukleli, lüle lüle saçlar yerlerini kısa ve rahat kesimlere bırakmıştı. Fırfırlar, farbalaların yerine sadelik ve rahatlık öne plandaydı... Kıyafete ek olarak duruş, figür, saç ve kozmetik sektörü de gelişti. Bunda film endüstrisi ve artistlerinde önemli etkileri oldu.
Erkeklerde resmi gece kıyafetlerini andıran manto kuyrukları vardı, bunlara şapkalar eşlik ediyordu. Smokinin popülerliği yavaş yavaş artsa da henüz kabul görmemişti. Resmi gece giysilerinin altına siyah deri ayakkabılar giyiliyordu.
Dizden bağlı pantolonlar “knickerbockers” (daha sonraları “knickers” olarak kısaltıldı) iyi giyimli erkeklerin popüler giysisiydi. Paltolara büyük yama cepler, kemerler takılıyor, tek düğmeli ve genellikle omuzluk ile kullanılıyordu. Erkeklerin ayakkabıları ise “knickers”larla uyumlu haldeydi.
1925’te bol pantolonlar ortaya çıktı. Moda erkeklerin kıyafetlerini 30 yıl kadar etkiledi. Oxford çantaları ilk defa üniversitelerin knickers üzerindeki yasaklamalarını delmeye hevesli Oxford öğrencileri tarafından giyildi.
20’lerin başlarında kadınlar daha çok bol ve yüksek belli giysiler tercih ediliyordu. Giysi belleri zamanla kalçaya kadar inmesine rağmen bol kesim bir süre daha egemenliğini sürdürmeye devam etti.
Ereklerde ise jazz giyimi çok hızlı bir şekilde moda olup, daha sonra da ortadan kalktı. Bu moda da ceketler uzun ve sıkı belli, uzun arka yırtmaçlıydı. Düğmeler çok sık dikiliydi.
Tüvit giysiler bu zaman popülerlik kazandı. Kabarık dokunmuş yünlü kumaş anlamına geliyordu. Daha sonra bu terim evde örülmüş yünler için kullanılmaya başlandı.
Ayrıca 20’ler düğmenin yılı oldu. 1893’te patentlenen fermuar ise 30’lara kadar yaygın olarak kullanılmamıştır.
1925’te belsiz kıyafetler ortaya çıktı, özgürlük savaşında eteklerinde vazgeçmeyen kadınlar, dizin biraz altına kadar inen pilili eteklere büyük rağbet gösterdiler. Ancak 1928’de tarzın tekrar değişmesiyle kıyafetler vücuda oturmaya başladı.
En çok kullanılan dokuma malzemesi pamuk ve yün oldu, yüksek kalitesinden dolayı ipeğe rağbet olduysa da fiyatı yüzünden bu sınırlı düzeyde kaldı. Bu dönemin ortalarında suni ipek ortaya çıktı ve doğal olanının yerine kullanılmaya başlandı.
Kadın yüksek modasının (haute couture) merkezi şimdi olduğu gibi Paris’ti. Ancak erkeklerin kıyafetleri Londra’dan etkileniyordu. Fransa’daki modacılar yenilikleri kolay kabul etmediğinden, bütün erkek moda dergileri Londra’daki stil ve trendlerden oluşuyordu.

Bu dönemde erkeklerin diğer bir popüler giysisi fanila oldu. Fanila yünlü giysi anlamına geliyor. Fanila orijinal olarak ağır, konforlu, yumuşak yapılan hafif uyku giysisiydi. Gri popüler renkti ve gri fanila pantolonlara da “grayers” deniliyordu. Diğer moda renkler beyaz, bej ve çizgili modellerdi. Fanila pantolonlar geleneksel olarak ılık havalarda giyiliyordu. Gençlerde bütün gün fanila pantolonlar ve yakalıklarla geziyorlardı.
Belki de basit tarzlar sayesinde giysi endüstrisi 1920’lerde büyük bir büyüme kaydedildi. Bu üretilen giysiler herkese uyumlu hale getirilirken makul fiyatlı giysiler daha tercih edilir oldu.
1922’de ülkelerin ilk outdoor alışveriş merkezi olan “The Country Club” Kansas City, Kansas’ta açıldı. Bugün hala faaliyetini sürdürüyor.
1930lar... Hazır giyime rağbet azalıyor...
24 Ekim 1929’da yaşanan büyük Wall Street Bunalımı’yla beraber moda da olumsuz yönde etkilendi. Bu bunalımın sebebi para politikasındaki yetersizlik sonucu ortaya çıkan para arzında mutlak düşüştü ve 1932 yılı sonuna kadar süren yaygın banka iflasları ve bununla ilişkili olarak da Amerikan Federal Rezerv Bankasının para stokundaki azalmayı önleyememesi bunalımın büyümesinde büyük bir rol oynadı. Bu bunalımdan sonra yaklaşık 8 milyon insanın işsiz kalmasıyla giysiye ayrılan bütçede ortadan kalktı. Giyim endüstrisi bütçe daralmasına sahne oldu. Kadınların dikiş dikme olayında büyük artış oldu. Çünkü yenisi alınmadan önce onarılıyor, yamalanıyordu. Hazır giyime rağbet azaldı ve stillerde olumsuz değişiklikler oldu.
Kadın modasında 20’lerdeki salık ve erkeksi görüntünün yerini daha yumuşak, kadınsı çizgiler aldı. Kıyafetlerin topuklara kadar inmesine karşılık yakalarda omuz hizasına kadar indi. Yüksek belin tekrar revaçta olmasıyla beller daha ince, kalçalar daha küçük görünmeye başladı. Eteklerde detaylara dikkat edildi.
Kadınlarda zerafeti, inceliği ön plana çıkaran giysiler modayken erkeklerde ise kıyafetler insan gövdesini büyük göstermeyi amaçlıyordu. Omuzlar vatkayla kaldırılıyor, giysi kolları da bileklere doğru daralıyordu.
Double-breasted kıyafetlere talebin artması modern iş kıyafetlerinin ortaya çıkacağının habercisi oldu. Geniş omuzlu, yırtmaçsız ceketleri bol kesimli uzun pantolonlar tamamlıyordu. Bu kıyafetler gri, siyah, deniz veya gece mavisi oluyordu.
Kışın kahverengi cheviot; baharda ise ince yünün içine beyaz, kırmızı, veya mavi tonlarından oluşan ipekli giysiler popülerdi. Bu zamanda çizgili takımlar erkeklerin gardırobunun standart elementi haline geldi. Tek, çift, chalk, geniş, dar çizgiler tercih edilenler arasındaydı.
Kadınlarda ise kürkün bütün çeşitleri sabah – akşam kullanılmaya başlandı. Kürk atkılar, atkılar, paltolar, değişik aksesuarlar kadın kıyafetlerini süsledi.
Şapkalar açıyla takılmaya başlandı, bere yerine cloche şapka takıldı, bu dönemin sonlarına doğru da türban ortaya çıktı.
Ayakkabıda ise parmak ve topuk gösteren modeller, dans ayakkabıları, apartman topuklar, bilekten bağlı, tokalı modeller, çanta da ise boncuklu tasarımlar moda oldu. 30’ların sonlarında da deri kullanılmaya başlandı.
Bütün bu incelik ve zerafete karşın spor kıyafetler ise erkeksi bir çizgi kazandı. Sportif giysiler, deri ceketler moda oldu.

1935’te Başkan Roosevelt’in yeni anlaşmasının sonucu olarak refah geri döndü. The rebounding ekonomi, iş kıyafetlerine yeni bir dizayn öngörüyordu. Bu, bu giysileri giyen iş adamlarının statüsünü mükemmelleştirmek içindi. Londralı bir terzi tarafından geliştirildiği için London Cut adına alan bu görünümde kıyafet kolları omuzlardan bileklere doğu inceliyordu, büyük cepler ve düğmeler, geniş ve sivri yakalardan oluşuyordu. Vatkalar omuz uçlarını bir hizada gösteriyordu ve ek kumaş kol boşluğunu dolduruyor, omuz bölgesinde bir perde (drape) oluşturuyordu. Bu detaydan dolayı, bu takım “London drape” veya “drape cut” olarak da biliniyordu.
Bu yeni giysinin değişik versiyonları da daha sonra ortaya çıktı. Bunlarda 4 yerine 6 düğme, düğmelere doğru eğimli yaka ve daha uzun kenarlar vardı. Bunların moda olmasında Clark Gable, Cary Grant gibi birkaç Hollywood starının filmlerinde bu giysileri giymesi rol oynamıştır. O andan sonra da orta Amerika da popülerlik kazandı.
Meşhur “Palm Beach” kıyafetlerinin dizayn edilmesi de 1930’lara dayanıyor. Bu kıyafetleri yapmada Gabardin’de kullanılmıştır. Bunlar çok çabuk bir şekilde Amerika’nın mükemmele eşit, ve Wall Street İş adamları arasında sıcak günler için tercih edilen çabuk bir şekilde yayılan yazlık kıyafet haline geldi.
Bu zamanlarda blazers (pantolonu değişik kumaştan, parlak düğmeli bir tür ceket) popüler hale geldi. Bu kıyafetler 19. yüzyılın son zamanlarında İngiliz üniversite öğrencileri tarafından kriket, tenis oynanırken giyilirken bunun Amerikan versiyonu ise mavi, cam yeşili, tütün kahverengisi, krem renklerinden oluşmaktaydı.
Bu dönemde zarar verici madde içermeyen yıkanabilir ve kolay taşınır kumaşlar ortaya çıktı. Günümüzde de kadınların vazgeçilmez aksesuarlarından olan naylon çoraplar, 1935’te naylonun kullanılmaya başlanmasıyla, üretilmeye başlandı.
Bu döneme kadar düğmenin gölgesinde kalan fermuar, İlk başlarda ayakkabıda kullanılandı. Daha sonra da giysi parçalarını kapama amaçlı kullanılmaya başlanmasıyla popülerlik kazandı.
30’lu yıllardaki erkek modasını gangster etkisinden bahsetmeden tartışmak eksiklik olur. Gangsterler hırsız olarak küçümsenirken, çelişkili olarak giydikleri kıyafetler yüzünden “iş adamı” imajı çiziyorlardı. Ancak tipik iş renklerini ve stillerini seçmiyor ve her detayı çok uç noktalarda kullanıyorlardı. Daha sonraları gangster tarzına benzer giyinme yolunda gelen yoğun istekler üzerine New Yorklu yüksek modacılar “Broadway” takımını yaratmak zorunda kaldılar.
1931’de ise erkekler için moda dergisi olarak “Apparel Arts” bulundu. Daha sonra bu orta sınıf Amerikalı erkeklerin moda kural ve gelişimlerini içeren dergisi haline geldi.
Bu on yılda kitle üretiminde yoğun desteklemeler oldu. Bunun sayesinde kadınlar bugünkü iyi kesimli, iyi dikimli kıyafetlere ulaştılar. Ancak 3 Ekim 1939’daki savaşla hem kadın, hem erkek modasındaki yoğunlaşma kesintiye uğradı.
1940lar...Dünyanın moda merkezi değişiyor mu???
2. Dünya savaşı, dünya modasını sonsuza dek değiştirdi. Almanya moda kontrolünü eline geçirmeye başladı. Fransa moda evlerini Berlin’e taşıyarak Berlin’i, dünyanın moda merkezi olmasını istiyorlardı.
Savaştan önce, New York’taki modacılar, Atlantik Okyanusu’nun etrafına geziler yaparak, her yıl Fransa’daki frapan ve zengin moda şovlarına katılıyor, geri dönüncede Paris’teki modayı kopyalıyorlardı. Birleşik Devletler Paris’ten uzaklaşınca yeni moda yaratma girişimlerine başladılar ve spor giyim üzerine yoğunlaştılar. Bunun sonunda da dünyanın spor giyim merkezi oldular.
1941’de hükümet bütün doğal kumaş stoklarına el koydu. Suni ipekli kumaş endüstrisi hız kazandı. Naylon çoraplar ortadan kalktı.
8 Mart 1942’deki US Government War Production Board giyimin her görünüşünü düzene soktu ve doğal ip kullanımını kısıtladı. Sivil giyimde kullanılan yün tedariki, askeri gereksinimi karşılamak için 204.000 tondan 136.000 tona indirildi. Bütün ülkelerdeki üretimler suni iple yapılmaya başlandı. Viskoz ve suni ipek bunlardan en çok kullanılanlarıydı. Ama maalesef bunlar iyi substitute değildi, çünkü sıcak tutmuyorlardı ve çekiyorlardı.
Amerikan tasarımcılarının öncülüğünü yaptığı spor giyim modası lise kampüslerinden çıktı ve toplumun her katına ve her yaş grubuna uyum sağladı.
25 Ağustos 1944’te nihayet Almanya’nın Paris’i işgali bitmesiyle dünya moda sahnesine yeniden çıkan Fransa’da 53 modacı birleşerek seyahat eden bir sergi yarattılar.
Savaş sonunda mecburen giyilen eski yamanmış giysilerden sıkılan kadınlar değişikliğe hazırdılar ve moda yumuşak, kadınsı ve romantik bir resme büründü.

Bu dönemde revaçta olan detaylar ise: etek kenarlarında, yakalarda, bellerde olan dalgalanmalar; çan, birleşik ve a-line etekler; bluzlar; sütyen ve kemer olarak 2’ye ayrılmış korse ve tekrar ortaya çıkan naylon çoraplar.
Tabi ki savaşın bitmesinin etkileri sadece kadın modasında yaşanmadı, erkek modası da bundan büyük bir oranda etkilendi. Stiller tam kesim ve uzundu. Bu değişimin bir nedeni de savaş zamanı olan kıtlığa karşı olan bir reaksiyondu. Uzun montlar ve tam kesim pantolonlar bolluğun ve lüksün simgesi olarak görülüyordu. Bu giysilerde fazla gösterişliden, hassas olana kadar tüm renkler vardı. El boyaması olan kravatlarında popülerliği vardı. Gökdelenler, egzotik ağaçlar, limuzinler, rodeo yapanlar, gün batımı ve bazen de pin-up kızları kravatların üzerinde görülen şekillerdendi.
2. Dünya Savaşından sonra, Paris’in yüksek modadaki gücünü geri almasıyla Amerikan tasarımcıları spor giyim alanında hız, güvenirlik ve saygı kazandılar.

Savaş sonrası modasında en büyük değişikliklerden biri de erkeklerin modasının günlük gömleklere olan adaptasyonu oldu. 1946’da ve 47’de Hawaii veya Carisca gömlekleri ilk defa Kaliforniya ve Florida plajlarında giyildi. Bu gömlekler parlak renklerden yapılıyordu ve meyve, çiçek, ateş, kadın, deniz resimleri vardı.
Bu dönemin sonunda erkekler üniformalardan yorulmuşlardı ve yeni bir görüntü istiyorlardı. Amerikan tasarımcıları dünyanın spor giyimi üzerindeki hakimiyetlerini bıraktılar. Amerika’nın spor giyimdeki trendlerini Avrupa uygulamaya başladı.
Tarihte ilk defa, genç insanlar modayı yarattılar, yaşlılar da onları takip ettiler.
1950'lerde erkeklerin kıyafet alım sıklıklıkları birbirleri arasında farklılık gösteriyordu. Orta sınıfa mensup olanlar, çalışanlara nazaran daha sık takım elbise alıyordı. Bu olay 1988'lere kadar -her ne kadar bu dönemde alınan kıyafetler takım elbiselerden kota, spor gömleklere, spor kıyafetlere geçiş gösterdiysede- devam etti.
Ancak, 1973’te çalışan erkeklerin, orta sınıftakilerle karşılaştırıldığında, daha fazla miktarda kot, spor gömlek, spor kıyafetler gibi rahat giysileri aldığı görüldü. Bu spor kıyafetleri giymek, iş kıyafetleri giymekten daha fazla postmodernist duyarlılık gösteriyordu.
Kadınlar, 1950’li yıllarda ‘Cigarette’ olarak adlandırılan dar pantolonlar, çiçek motifli kadınsı detaylar taşıyan ‘top’lar, dar ve kısacık ceketler giyiyorlardı. Ayrıca Amerikan filmlerinde sık sık gördüğümüz seksi gecelik ‘baby doll’ler, mini etekle bağdaşan ‘baby doll’ tarzı bluzlar ve Brigitte Bardot stili sarı saçlar oldukça revaçtaydı.

1960’lı yıllarda başlayan hazır giyim (pret a porter) kavramı, moda tarihi bilincini podyumlara taşımaya başladı. Modayı etkileyen önemli akımlar, arşivlerin süzgeçten geçirilerek güncellenmesiyle doğdu. 1960’larda mini etek ‘sokak tarzı’ tarafından benimsenmeye başladı.
Savaş sonrası periyotta erkeksi üniformalar, erkeklerle benzer işlerde çalışan kadınlarda da görünmeye başladı. 1940’larda nakliye işinde çalışan kadınlar erkeklerle aynı şeyleri giyiyorlardı.
Eyalet ve yerel hükümetleri cinsiyet ayrımından uzaklaştırmak için, Amerikan polis departmanı, 1972’de Civil Rights Act’ı (renk, cinsiyet ayırımı gözetmeksizin herkesin yararlanabileceğini öngören ve mağdur olanlara güvence getiren kanun) değiştiren kongreden sonra erkek üniformalarını, kadınların da benimsemesini sağladı. 1973’lerin başında tüm ülke çapındaki polis departmanları, bütün kadınlara, uygun giyinebilme konusunda, erkeklerle aynı hakları verdi.
Etekler pantolonlarla yer değiştirdi, erkeklerin giydiğiyle büyük ölçüde benzer özellikleri olan pantolon, kravat, şapkadan oluşan takımlar yaratıldı. Akabinde demiryolu kondüktörleri, hemşireler ve hava yolları hostesleri işlerinin bir parçası olarak uniseks üniformalar giymeye başladılar.
1978’deki koleksiyonlarda, farklı bir pazar ve daha az sıkıcı bir değişim için sokak punk giysilerinin ağır elementleri –siyah tutsak pantolonları, zincirli ve çengelli iğneli deri ceketler- kullanılmaya başlandı.
Club yaşamının ve popüler müziğin etkilerinin 1981’lerde görülmesiyle kıyafetlerde yeniden bir değişiklik yaşandı.
Amerika ve Fransa’da, 1960’tan sonra kadınların kişi başına giyim masrafları erkekler kıyasla oldukça büyük artış gösterdi. 1990’da Amerikan kadınları erkeklerin 2 katı, 1984’te Fransız kadınları erkeklerden %30 daha fazla giyim harcaması yapıyordu. Kadın ve erkek arasındaki bu farklılığın psikolojik boyutu kadınların moda temelindeki artış gösteren temel kodlara erkeklerden daha kolay adapte olabilmeleri olarak açıklanmaktadır. Kadınlar postmodern modanın gereklerini yerine getirebilme konusunda daha üstün olmaları giyim alışkanlıklarına da yansımaktadır.
Erkeklerin kıyafet seçimi şu an olduğu gibi o zamanlarda da onların sosyal pozisyonlarının açıklanmasında yararlı oluyordu. Erkeklerin giyim alışkanlıkları sosyal ve endüstri sonrası sosyeteyi gösteren kültürel değişikliklerin bir barometresi gibiydi. Sosyal sınıflar arasındaki hiyerarşik ilişkiler iş yerinde giyilen kıyafeti etkilerken iş yeri dışında rahat aktivitelerin önemi artmakta ve sınıf kodlu giyimden çok, yaş bazlı olacak şekilde karakterize olmaktadır. Bütün bunların etkisiyle Avrupa’da ve Amerika’da kıyafet satışlarında yaş çok önemli bir faktör haline geldi. 1950’lere zıt olarak bugünün modası gençlerin tarzına doğru yöneldi.
Erkeklerde de giyimin doğası kadınlarda olduğu gibi çok önemli değişiklikler göstermiştir. 19. yüzyılda şapka, fiili veya geçici, sosyal bir statü gösterirken 20. yüzyılda iş yerinde giyilen kıyafetler de (rahat kıyafetler, özellikle de t-shirtler) kişilerin kimlikleri hakkında bilgi veriyordı. Kotlar ve t-shirtler, tamamen birbirinden farklı anlamlar gösteriyor. Ayrıca bu dönemde erkek giyiminin ana elemanı olan iş kıyafeti devri kapandı ve anlamında da bir daralma oldu. Aynı zamanda çeşitli kıyafet tipleri ortadan kalktı ancak, siyah derinin motosiklet ceketi olması gibi, güçlü negatif çağrışımlar baskın kültüre sembolik çağrışımlar olarak kullanıldı.

Dışarıdan görüldüğünden daha geniş ve daha karmaşık bir kavram olan moda için 1978’den sonraki 10 yıllık dönem, 1950’lerin motor endüstrisinde, 1970’lerin bilgisayarda olduğu gibi azimli, sonuca götüren bir dönem olmuştur. Ralph Lauren, Calvin Klein ve Giorgio Armani gibi tasarımcılar 1970’lerin ortalarında imkansız gibi görülen bir hızla hiç yoktan önemli bir moda imparatorluğu kurmuşlar ve tasarımcı parası, tasarımcıların sosyal statülerine kaymıştır.
20. yüzyılın sonlarında, kadın özgürlüğünün sembolü olan kravatlar ve erkeklerin 19. yüzyıldaki sosyal statülerine gönüllü karşı koyma, bu zamanlarda kimin, nerede, ne giydiğine bağlı olmaya başladı. Bütün bunlar reklamlarda, moda dergilerinde ve filmlerdeki kadın özgürlüğünün bir sembolü olarak görüldü.
1980’lerin başında idareci kadınlar için eğik kravatlar, muhtemelen kadın gücünün tehdit edilemez iddiası olarak, bayağı popüler oldu. Buna karşılık, sık sık çalışan kadına uygulanan kravatlar (hem kamu sektöründe (askerlik) hem özel sektörde (hava yolları, demir yolları)) anlamını kaybetti ve kadının değişik türdeki bürokratik ve hiyerarşik yapıdaki rutinleşmiş özümsemesini yansıtmaya başladı.
Bu zamanlarda ortaya çıkan süpermodel veya tasarımcı etiketi olan “cat walk” stili kısa sürede bütün sosyal ve coğrafik alanlara ulaştı. Modada bu bağlamdaki değişiklik 20. yüzyılın sonlarındaki “lifestyle” veya kültürel deneyimlerle azalma yoluna girebilir.
Moda daha sade ve takdir edilmiş bir yol izlerken, bazı ekonomik ve sosyal trendleri de yansıtmıştır.
Sembolik direnişe karşı alternatif kıyafetler...
Tarihteki ve kadın dergilerindeki Victorian kültürü, genellikle yerel ideoloji üzerinde baskı uyguluyordu fakat gariptir ki giyimde de bir kararsızlık vardı. Bunun bir sebebi de neden giyimin, yazılı kültüre ters olarak, sözlü ve yazılı sözlü olmayan kültürler arası farklılıklara baskı gösterdiğiydi. Bu farklılıklar sonucu kadınlarda alternatif bir giyim tarzı çıktı. Bu tarzda erkeklerle ortak yönde, gösterişli, ve baskın stile direnen bir giyim vardı. Ayrıca bu tarz daha ucuzdu, üretimi karmaşık değildi ve sınıf farkı gözetmiyordu.
Bu tarz sosyal değişimleri ve sembollerin nasıl değişen yapıya, sosyal kurallara uyum sağladığını tasvir ediyordu. Bu stil daha çok feminist hareketi destekleyen kadınlar tarafından tercih edildi.
Ancak, İngiltere'de kadınların oy kullanma hakkını savunan kadınların hareketi “Women’s Social and Political Union” sert bir şekilde kıyafetlerdeki sembolik güç olan alternatif tarzı reddetti. Reddetmelerinin temelinde bu hakkı savunan kadınların kamu alanını istilaya itilmesi, politik toplantılarına engel olunması ve bazen de mülkiyete zarar verilmesi yatıyordu. Bu hareketler sonunda kadının toplumdaki yeri ve neler yapabileceği gösterilmiş oldu.
19. yüzyılla karşılaştırdığımızda 20. yüzyıl sonlarındaki kıyafetlerin daha karmaşık olduğunu görmekteyiz. 19. yüzyıl kıyafetleri sınıf ve bölgeler arasındaki farklılıkları baz alıyordu. Şehirlerde sınıf kodlarını kabul etmek ve yorumlamak kolayken bölgesel kodlar yersiz görülüyordu.
20. yüzyılın sonlarında ise çeşitli tiplerdeki işler için giyilen kıyafetler deşifre edilmeye oldukça açıktı. Erkekler arasındaki temel farklılık takım elbise giyenler ve giymeyenler arasında ortaya çıkmıştı. Ancak sokak tarzı 19. yüzyıldaki tarzdan çok daha fazla karmaşık. Rahat kıyafetlerin tanımlanması mesleki kıyafetlere göre daha zordur, çünkü bunlar kişinin kendisini ifade etmesinde bir araçtır ve çok fazla farklılık gösterir.

Kadınlarda 19. yüzyılda, cinsiyet ve kişisel kimlik etkilerinin görüldüğü kültürel normlara uygun giyim ve fiziksel görünümdeki değişiklikler, moda değişimindeki klasik modeli takip etti. Bunlar moda tasarımcıları tarafından teklif edildi, önde gelen eğlendiriciler tarafından popüler hale getirildi ve yüksek sınıftaki kadınlar ve bu sınıfa girmek isteyenler tarafından kullanıldı. Fransa’da ortaya çıkan moda giyim, bu ülkedeki geleneksel kadın modellerinin baskısıyla kullanılmaya başlandı.

Buna ters olarak, giyimdeki ve fiziksel görünümdeki yüksek ve orta sınıf normlarındaki değişiklikler marjinal kadınlar arasında başladı ve kamu alanında ayrı bir yere kondu. Bütün bu sınıflara mensup kadınlar kamu alanının avantajlarından yararlandılar, giyimde erkeksi tarzı kabul ettiler, baskın kültüre isyanlarını göstermediler, fakat çeşitli tiplerdeki aktiviteleri kolaylaştırdılar.
19. yüzyılda demode olan giyim çeşitleri 20. yüzyılda nispeten veya tamamen baskın tarz olarak ortaya çıktı.
19. yüzyılda bazı şeylerden mahrum edilmenin başlıca sebepleri arasında insanların sosyal statüsünün seviyesi ve uygunsuz karşılanacağı düşüncesi yer alıyordu. 20. yüzyılın sonlarında ise bu sebepler yerini yaş ve bazı zamanlarda da kişiler arasındaki yarış faktörüne bıraktı. 19. yüzyılda yaşayan kadınlar ve 20. yüzyılda yaşayanların azınlığı, kendi iletişim tarzlarını moda sayesinde geliştirdiler. Sonunda, bu alternatif gündem sterotip veya karikatürler gibi moda tarafından özümsendi.
Ayrıca giyilen kıyafetler, sosyal grupların birbirlerini anlamaları konusunda da bir yol oluşturuyordu. Bir iletişim olarak giyim, evrensel dilden çok bölgesel bir dil haline geldi.
Moda ve giyim, sosyal yapı ve kültür arasındaki ilişkileri fark etme konusunda bir ipucu sunmakta, ayrıca parçalanmış toplumlardaki kültür denetimi için izlenecek yol konusunda bir işaret oluşturmaktadır. 21. yüzyılın artan çok kültürlülük ortamında, giyim kodlarının sosyal gruplar ve bölümler arasındaki ilişki üzerinde ve çelişen hegemonyalara karşılık vermedeki etkisi giderek artmaktadır.
Bugün olduğu gibi o zamanlarda da moda konusunda ‘Tarih tekerrürden ibarettir’ sözü önemli bir yer tutuyordu. Nasıl şu günlerde eskiye rağbet fazlalaştıysa, geçmiş zamanlarda moda olan şeyler birer birer ortaya çıkıyor, herhangi bir savaş veya sosyal olay büyük değişikliklere yol açıyorsa o zamanlarda da aynı gelişmeleri görmek mümkündü.

Kaynak:
Fashion and Its Social Agendas (Class, Gender and Identity in Clothing), Diana Crane
The Culture of Fashion, Christopher Breward
Moda, Kültür ve Kimlik, Fred Davis