ฉัน....ไม่ต้องการทะยานสูง
ดังเช่นไม้เลื้อย...ที่ดูสูงลิ่ว...ทว่าลวงตา
ต้องดามความสูงของตัวเอง...ด้วยการเกี่ยวเกาะกิ่งไม้อื่น
ฉัน....พร้อมที่จะงอกงามอย่างต่ำเตี้ย...
เฉกเช่นต้นหญ้า....ไม้พุ่ม
ที่สามารถเติบโตยืนหยัด...ด้วยพลังของตัวเอง
ฉัน....ไม่ต้องการมีรัศมีพวยพุ่ง...ดุจดั่งทะเลยามเที่ยง
ที่เพียงกระจกสะท้อนของแสงแดด
ฉัน....ขอเป็นเพียง...ความสว่างของแสงเทียนในคืนมืด
ซึ่งให้แต่ความนุ่มนวลเย็นตา
ตราบที่แสงเทียน...ยังเปล่งประกายอยู่ตรงนั้น
เกิดจากความกระจ่าง....ที่บังเกิดมาจากภายในตัวของฉันเอง
“เพียงลำพัง”