Journals
Saturday,Jan 28 2006, 02:00:50 AMความเข้าใจอ่อนแอ
ช่วงเวลานี้ดูเขว้ง ๆ อย่างบอกไม่ถูก งานที่ทำอยู่มีปัจจัยที่น่าทำแตกต่างจากงานที่กำลังจะตัดสินใจก้าวไปทำ ไม่รู้ทำไมความเข้าใจตอนนี้มันอ่อนแอจัง เรายังไม่สามารถเข้าใจชีวิตของเราได้เลย บางทีความสับสนเกิดขึ้นจากความอ่อนแอทางความคิดของเรา เราสับสนว่าเราควรเลือกเดินอย่างไร ที่ไหน และเดินไปทำไม
เคยคิดว่าเราเป็นคนที่มองแค่ปัจจุบันเท่านึ้น ไม่มานั่งมองย้อนอดีตหรืออนาคต เราไม่วางอนาคตว่าเราควรจะเป็นอะไร แต่เราก็ยังสับสนอยู่กับความมั่นคงที่เราต้องการ และความแตกต่างระหว่างความมั่นคงและความก้าวหน้านั้นเอาเข้าจริง ๆ แล้วมันซ้อนทับกันอยู่ แม้ว่าความมั่นคงจะคือความถาวร และความก้าวหน้าคือการเดินไปข้างหน้าก็ตาม แต่เรายังแยกไม่ออกจริง ๆว่ามันจะต่างกันยังไง......
เคยดูหนังเรื่องหนึ่งแล้วรู้สึกโดนมากที่สุด คือ it's a wonderful life 
หนังเกี่ยวกับผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องการผจญภัยไปยังโลกกว้าง แต่ทุกครั้งของการตัดสินใจของเขา เขาจะต้องโดนฉุดให้หยุดด้วยความรู้สึกแคร์คนรอบข้าง จนท้ายสุดเขาไม่ได้ไปไหนเลยตามที่เขาชอบ เขาด่าว่าตัวเองรู้สึกว่าการตัดสินใจของเขามันผิดพลาดมาโดยตลอด จนเหมือนว่าเขาอยู่กับที่มาโดยตลอด ไม่ได้ก้าวหน้าไปไหนเลย
ท้ายสุดหนังให้เราเห็นภาพเลวร้ายที่เกิดขึ้น ถ้าผู้ชายคนนี้ตัดสินใจที่จะก้าวหน้าโดยไม่ได้แคร์คนรอบข้าง..... มันปลอบปะโลมให้คนเรามีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างพอเพียง.....
Saturday,Jan 14 2006, 04:30:35 PMร่วงหล่น
กระดาษแผ่นนั้นร่วงหล่นออกมาจากช่องว่างระหว่างกระดาษแผ่นที่35และ36ของหนังสือที่อยู่ในมือของผม ผมอาจจะไม่ได้สนใจมันเลยก็ได้ถ้ากระดาษแผ่นนั้นไม่เกิดเสียงในขณะที่มันกระทบกับพื้นอาจเพราะด้วยความหนาของกระดาษความแข็งจึงบังเกิดขึ้นและเมื่อมวลกระทบวัตถุเสียงจึงบังเกิดจากความสั่นสะเทือนของวัตถุ
มันเป็นรูปถ่ายของผมกับใครอีกคนนึงที่ผมลืมไปเมื่อสามปีที่แล้ว ไม่ซิใครที่ผมพยายามลืมมากกว่า ผมไม่เชื่อว่าผมสามารถจะลืมหรือลบใครสักคนที่เข้ามามีบทบาทในชีวิตของผมออกไปได้ ความทรงจำมันถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก เรามักจะคิดว่าเราลืมใครคนๆนึงหรือเรื่องๆนึงได้อย่างสมบูรณ์แต่เปล่าเลยความทรงจำเหล่านั้นมันจะร่วงหล่นออกมาจากลิ้นชักเฉกเช่นกระดาษแผ่นนี้ที่ร่วงหล่นออกมาจากช่องว่างของหนังสือ
ผมก้มตัวลงหยิบรูปภาพนั้นขึ้นมา ภาพดูชัดเจนขึ้นเมื่ออยู่ในมือข้างขวาที่ผมเอือ้มลงไป ใช่เขาคนนั้นจริง ๆ ด้วย
เธอเป็นคนที่รู้จักผมดีที่สุด รู้ว่าผมเป็นคนยังไงมีนิสัยอย่างไร และรู้ว่าสูตรการดำเนินชีวิตของผมนั้นมีสมการยังไง บางครั้งผมเองยังไม่อยากเชื่อว่าเธอจะมาเข้าใจอะไรในตัวผมขนาดนี้ เข้าใจยิ่งกว่าคนที่ให้กำเนิดอีก
อาจะเพราะเราใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากกว่าใคร เราต่างเรียนรู้นิสัยของกันและกัน บางทีมันคงไม่ยากที่เราจะรู้จักใครสักคน แต่มันอาจจะต้องใช้เวลานานเหมือนกันที่จะทำความเข้าใจกันและกัน คงไม่ใช่เพียงแค่วันเดียว ระยะเวลาไม่สามารถกำหนดได้ว่าเมื่อไหร่จึงจะสมบูรณ์แต่ความรู้สึกเราต่างหากที่เป็นคนกำหนดความสมบูรณ์ที่เราต่างต้องการ....
Saturday,Jan 14 2006, 03:57:19 AMวันเด็ก
วันนี้วันเด็ก เด็กหายจากบ้านไปหมด เหลือแต่คนแก่ แน่แหละ เด็กต้องออกไปเที่ยวตามภาษาวันเด็ก หลาย ๆ ที่ถูกเปิดให้เด็กเยี่ยมชมโดยมีแกนนำหลักคือผู้ใหญ่เป็นคนพาเข้าชม
จำไม่ได้แล้วว่าเด็กไปเที่ยวไหนบ้างในวันเด็ก รู้ว่าที่บ้านพาไปแต่พอไม่ได้พาไปนะ ส่วนใหญ่วันเด็ก พ่อไม่ได้หยุดงาน ก็เลยไม่มีเวลาพาไป แต่จริง ๆ เราก็ไม่เข้าใจว่าวันวันนี้มันพิเศษกว่าวันอื่น ๆ ยังไง จนกระทั่งเติบโตจนน่าจะพาเด็กเข้าไปดูได้ ยังไม่เข้าใจว่าวันนี้มันมีความสำคัญบังไง ก็จริงอยู่ที่เด็กมีความสำคัญนะ แต่ทำไมต้องมีความสำคัญแค่วันนี้ บางทีรู้สึกว่าแปลกดี หรือว่าเพราะ เราแกแต่เด็ก...
วันนี้แม่ถามว่าไม่พาแม่ไปเที่ยวไหนเหรอ เอ้อ ม่ายชอบคนเยอะอ่ะ ทุกวันหยุดหรือวันสำคัญแม่มักจะถามว่าจะพาแม่ไปไหน นั้นสิ วันหยุดคือวันของครอบครัวมากกว่ามั้ง ม่ายได้เป็นวันของใครเลย เพราะเราก็มักจะอวยพรลูกค้าที่จะหยุดว่า ขอให้มีช่วงเวลาที่มีค่านี้กับครอบครัวของคุณนะ.....
แต่เดี๋ยวคงไปว่ายน้ำ ว่ายอีกแล้ว แต่ก็ต้องว่ายก่อนจะไม่มีเวลาว่าย...
Thursday,Jan 12 2006, 04:26:33 PMรีสตาร์ท
ระยะห่างของเวลาช่วงนี้มันดูสั้นลงอย่างบอกไม่ถูก จากช่วงเวลาที่เราเคยรู้สึกว่ามันยาวเยิ้นเย้อจนเกินไป กลับเปลี่ยนเป็นสั้นลงเหมือนมีใครมาตัดมันทิ้ง แน่นอนว่า งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา ทุกอย่างต้องมีวันหมด และตอนนี้เวลาพักของผมก็ใกล้จะหมดลงแล้วด้วย ต่อไปคงเป็นการเริ่มต้นใหม่กับชีวิตที่ไม่สามารถตื่นสาย ไม่สามารถขี้เกียจ และไม่สามารถกินนอนกินกินนอนอยู่ที่บ้านได้อีกแล้ว จะเหลือเพียงวันอาทิตย์เพียงวันเดียวที่จะสามารถทำอย่างนั้นได้
จำไม่ได้เหมือนกันว่าผมเริ่มต้นใหม่กับอะไรมาบ้างแล้ว ถ้าไม่นับตอนเล่นเกมส์ เราเริ่มใหม่กับชีวิตมาเยอะพอสมควร เริ่มหาเพื่อนใหม่ในมหาลัย และเสียเพื่อนและเริ่มหาเพื่อนใหม่ที่ทำงานและเสียเพื่อน ทุกอย่างวนเวียนอยู่อย่างนี้อย่างกับว่ามันเป็นวัฏฏะ หาคนรักไหม ประทับใจ จีบ และผิดหวัง พยายามลบความจำของเขาและเริ่มหาคนประทับใจใหม่ จีบใหม่ และก็ผิดหวังใหม่ มันคงเปนอย่างนี้
แน่ใจว่าหลังจากการเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้แล้ว มันคงจบลงและรอวันเริ่มใหม่อีกครั้ง
เมื่อกี้ดู When Harry Met Sally จบ นี่เป็นการดูครั้งที่สอง จำได้ว่าดูครั้งแรกช่วงเรียนปีสี่และเป็นหนังตลกแบบพ่อแง่แม่งอนที่ชอบมากหนึ่งเรื่อง ตอนนี้เลยอ๋อ ว่า ประโยคยาว ๆ ที่พระเอกในหนังเรื่อง มายแซสสี่เกริ์ลพูดบอกกับคนที่จะมาแต่งงานกับนางเอกนั้นมันมีกรรมวิธีและได้รับอิทธิพลมาจากการบอกรักของแฮรรี่ในหนังเรื่องนี้นี่เอง บางที่เรารักใครสักคนด้วยสิ่งที่เขาเป็นและเรารักที่เราจำได้ว่ารายละเอียดในชีวิตของเขาเป็นยังไง
นางเอกตบท้ายหนังเรื่องนี้ว่า เราต้องจำให้ได้ว่าเราได้ลืมเรื่องเก่าไปแล้ว โอ้ คมเหลือเกิน.......
Wednesday,Jan 11 2006, 06:35:10 AMสด 43
วันนี้สัสดีเขตคลองสานนัดไปเอา สด 43 แต่สรุปว่าสัสดีผู้นั้น(เสียดายไม่ได้ถามชื่อ) ก็ไม่มาซะงั้น แล้วนี่จะได้ไหมเนี้ย
เบื่อเดี๋ยวคงต้องไปว่ายน้ำก่อนและมีนัดกินหมูกระทะอีก จาอ้วนไหมเนี้ย วันก่อนก็กิน เฮ้อออออ....
วันนี้มีแต่บ่น ๆ เนอะ
โอ้ย ทำไมมันโหลดภาพไม่ได้เสียทีเนี้ย.....