เก้าอี้สีน้ำตาลตัวโปรด วันนี้นุ่มเป็นพิเศษ นิตยสารที่อ่านค้างไว้เมื่อวันก่อนวางอยู่บนตัก ฉันก้มหน้าลงมองที่นิตยสารแต่ไม่ได้อ่าน ในใจนึกถึงเรื่องอื่น เรื่องอะไรนะที่ทำให้อารมณ์ดีอย่างนี้ ฉันพยายามนึกย้อนหลังกลับไปแต่ก็ไม่ได้อะไร ฉันยื่นมือไปหยิบถ้วยคาราเมล มอคคิอาโตที่ยังอุ่นๆอยู่แล้วค่อยๆจิบเพราะกลัวว่าจะหมดเร็ว จริงๆแล้วคาราเมลมอคคิอาโตจะต้องดื่มตอนที่ยังร้อนๆอยู่ถึงจะอร่อย แต่ถึงแม้จะไม่อร่อยเหมือนจิบแรก ฉันก็อยากจะจิบไปเรื่อยๆทีละนิดๆจนหมด...

ฉันละสายตาออกจากนิตยสารมองไปที่ผนังโทนน้ำตาล เพดานเปลือยเปล่า แสงไฟสีส้มและโต๊ะเก้าอี้ที่คุ้นเคย ไม่ว่ามากี่ทีฉันก็ต้องมองไปทั่วทุกมุมของร้าน เพราะฉันชอบ ชอบภาพตัวเขียนภาษาอังกฤษยึกยือที่เป็นแบ็คกราวน์ให้ภาพเมล็ดกาแฟที่อยู่บนผนังของร้าน ชอบโคมไฟสีแดงสีน้ำเงินที่ห้อยลงมาจากเพดานที่ไม่มีฝ้าปิด แผ่นไม้ไม่กี่แผ่นซึ่งเหมือนแขวนลงมาจากเพดานอย่างไม่ได้ตั้งใจทำให้มองเห็นท่อแอร์บนเพดาน อาจจะดูเหมือนไม่เรียบร้อยแต่ก็ทำให้รู้สึกสบายๆไม่มีพิธีรีตอง โต๊ะไม้กลมๆตัวเล็ก เก้าอี้ไม้สลับกับเก้าอี้โซฟาให้ความรู้สึกอบอุ่นแต่ไม่ขึงขัง ขณะที่ไล่สายตาไปรอบๆ เสียงเพลงที่มีแซ็กโซโฟนทำหน้าที่ร้องนำก็แว่วเข้าหู ดนตรีที่ลื่นไหลจังหวะที่เนิบนาบพาฉันออกจากชีวิตประจำวันที่จำเจ ฉันเลื่อนสายตาขึ้นไปเหนือเคาน์เตอร์ นั่นไง...นางเงือกไซเรนสีเขียว ถ้าไม่ได้อ่านเจอในเวบฉันก็คงไม่มีวันรู้ว่าผู้หญิงผมฟูนั่นคือนางไซเรนหรือนางเงือกในเทพนิยายที่คอยหลอกล่อกลาสีเรือด้วยการร้องเพลงขับกล่อมให้กลาสีเรือหลงใหลและเบนหัวเรือมาชนโขดหิน ทุกสิ่งในร้านนี้ก็คงเป็นเพลงที่ไซเรนสีเขียวเหนือเคาท์เตอร์นั่นใช้ขับกล่อมหลอกล่อฉันเข้ามาในร้าน จะแตกต่างกันก็ตรงที่ไซเรนตัวนี้ทำให้ฉันเข้ามาพบกับกาแฟรสกลมกล่อม กลิ่นที่หอมกรุ่น บรรยากาศที่อบอุ่น ช่วยให้ฉันได้พักสมองจากความเร่งรีบ ปล่อยความคิดไปตามจินตนาการและเตรียมพร้อมที่จะสู้กับความสับสนวุ่นวายต่อไป

ฉันเลื่อนสายตาไปที่เด็กผู้หญิงม.ปลายสองคนที่อยู่โต๊ะเยื้องๆ แล้วมองออกไปนอกร้าน ฉันชอบมองคนผ่านไปผ่านมาจากร้านนี้แล้วคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ฉันไม่ค่อยจะเหมือนลูกค้าคนอื่นๆในร้านนี้ ลูกค้าบางคนเข้ามาที่นี่อย่างเร่งรีบแล้วก็ถือถ้วยกาแฟกระดาษออกไปอย่างเร่งรีบ บางคนหอบโน๊ตบุ๊คมาทำท่าเหมือนทำอะไรสักอย่าง ดูไปดูมาก็โก้ดี ฉันเองก็อยากจะลองทำอย่างนั้นดูบ้างเสียอย่างเดียวฉันไม่มีโน๊ตบุ๊ค ลูกค้าบางคนแต่งตัวสะสวยเหมือนนางแบบเข้ามาสังสรรค์กันเป็นกลุ่ม ลูกค้ากลุ่มนี้จะแต่งตัวดี อินเทรนด์แฟชันสุดๆมีตั้งแต่เป็นวัยรุ่นไปจนถึงวัยทำงาน  ส่วนฉัน...มักจะมานั่งอ้อยอิ่งจิบกาแฟที่นี่คนเดียว แต่ก็มีเพื่อนเป็นคนที่เดินผ่านไปผ่านมาหน้าร้าน ลูกค้าต่างสังคมแต่ร่วมรสนิยมที่อยู่ในร้าน รวมทั้งพนักงานอัธยาศัยดีที่อยู่หลังเคาท์เตอร์ ถ้าจะให้บรรยายผู้คนในร้านนี้คงต้องเล่ากันอีกนาน เพราะที่นี่มีลูกค้าหลากหลายแบบเหลือเกิน แต่ลูกค้าทุกคนก็มีสิ่งที่เหมือนกันอย่างหนึ่งคือหลงใหลในรูป รส กลิ่น เสียงของร้านกาแฟร้านนี้

คนอื่นมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ที่หลากหลาย สำหรับฉัน ฉันมาเพื่อหยุดพัก พักสมองที่เหน็ดเหนื่อย พออยู่ที่นี่บนโซฟาลูกฟูกสีน้ำตาล ความคิดของฉันเป็นอิสระ โลกของฉันดูชัดเจนกว่าที่อื่น ฉันหยุดนิ่งในโลกของตัวเอง แล้วจ้องมองความเคลื่อนไหวของผู้คนที่ผ่านไปผ่านมา บางคนดูเร่งรีบ บางคนดูสนุกสนาน บางคนกำลังรอคอย แต่น้อยคนที่ดูผ่อนคลาย ถึงแม้ความรู้สึกผ่อนคลายและเลื่อนลอยไม่ควรปล่อยให้เกิดบ่อยนักถ้ายังมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ แต่พอถึงวันไหนที่มีเวลาว่าง และอยู่คนเดียว และไม่รีบร้อน ก็อดไม่ได้ที่จะแวะเข้ามา นั่งจิบกาแฟ มองผู้คน อ่านหนังสือ คิดอะไรเรื่อยเปื่อย และอยู่กับตัวเอง ที่ของแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน แต่ทุกคนก็ต้องมีที่ของตัวเองไว้พักผ่อนในชีวิตที่เร่งรีบ และที่นี่คือที่ของฉัน

ฉันเอื้อมมือไปหยิบถ้วยกาแฟใบโตอีกครั้ง คาราเมลมอคคิอาโตนองอยู่ก้นแก้ว ฉันรู้สึกเสียดายนิดๆแต่ก็ดื่มจนหมด ถึงตอนนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ฉันมาที่นี่เพื่อดื่มคาราเมลมอคคิอาโตแสนอร่อย หรือ สั่งคาราเมลมอคคิอาโตแสนอร่อยเพื่อนั่งอยู่ที่นี่  ฉันดื่มน้ำเปล่าอึกสุดท้าย เก็บหนังสือที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะและเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินผ่านไปผ่านมาที่นอกร้านอีกครั้ง  ตอนนี้ฉันพร้อมที่จะออกจากที่นี่แล้ว