Sunday,Sep 28 2008, 05:24:43 PMThe year of 29

ปีที่ 29 กับเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้น จนมาถึงวันนี้กับปีที่ 30

กว่าจะมาถึงวันนี้ ยอมรับว่าเป็นช่วงที่สาหัสอยู่ไม่น้อย

และสิ่งที่เป็นปัญหานั้น ก็คือ ใจ ของเราเอง

ปีที่ 29 ของแหม่ม “หัวใจ” ทำงานหนักกว่าร่างกายส่วนอื่นๆ ทั้งหมด เบียดบังความสามารถของสมองไปชั่วขณะ จนกระทั่งวันหนึ่ง “ห้วใจ” จะไม่สามารถทำงานต่อไปได้หากสมองไม่หยิบยื่นความช่วยเหลือให้

“หัวใจ” ที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยสิ่งที่เรียกว่า “ความรัก” กำลังถูกบั่นทอนลงไปทุกวัน ส่วนหนึ่งมาจากตัวเอง อีกส่วนหนึ่งมากจาก “หัวใจ” อีกดวงหนึ่งที่ไม่ใส่ใจ “หัวใจ” ดวงนี้ของ “แหม่ม” เลย

และแหม่มก็ได้เรียนรู้ว่าบางครั้ง ... ตัวเองนั้น ...

โง่ที่คิดว่า                ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

โง่ที่คิดว่า                ใครบางคนให้ความสำคัญกับตัวเรามากกว่าคนอื่น

โง่ที่คิดว่า                คนที่เรารัก เค้าจะรักเราคนเดียว

โง่ที่คิดว่า                คนที่เราดีใจเมื่ออยู่ใกล้เค้าจะไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่ทำให้เราเสียใจที่สุด

โง่ที่คิดว่า                เรามีความสำคัญกับใครคนหนึ่งมากจนเค้าขาดเราไม่ได้

โง่ที่คิดว่า                การโกหกจะไม่เกิดขึ้นระหว่างคนรักที่รักกันจริงๆ

โง่ที่คิดว่า                คำหวานจากปากเค้า เค้าพูดเพราะเป็นห่วงเราจริงๆ

โง่ที่คิดว่า                เวลาที่เราต้องการเค้าที่สุด เค้าจะอยู่กับเราเสมอ

 แต่ตอนนี้ ... แหม่ม...

 ฉลาดพอที่จะรู้ว่า                 ความพยายามบางครั้งก็เป็นแค่ความพยายาม

ฉลาดพอที่จะรู้ว่า                 อย่าหวังว่าใครจะเห็นเราสำคัญมากไปกว่าตัวเค้าเอง

ฉลาดพอที่จะรู้ว่า                 คนที่เรารัก บางที เค้าก็มีคนที่เค้ารัก

ฉลาดพอที่จะรู้ว่า                 คนที่เราอยู่ใกล้เค้าแล้วมีความสุขอาจเป็นคนเดียวกันกับคนที่ทำให้เราเสียใจที่สุด

ฉลาดพอที่จะรู้ว่า                 คำหวานจากปากเค้า เค้าพูดเพราะเค้าชอบพูดคำหวานกับใครๆ เสมอ

ฉลาดพอที่จะรู้ว่า                 การโกหกเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาไม่ว่ากับใคร

ฉลาดพอที่จะรู้ว่า                 คนที่เรารักอาจเป็นคนเดียวกันกับคนที่ไม่เคยรักเรา

ฉลาดพอที่จะรู้ว่า                 เวลาที่เราต้องการเค้าที่สุด เป็นเวลาเดียวกันกับเวลาที่เค้าหมดรักเราแล้ว

 แหม่มเรียนรู้ว่า ...

บางครั้งเราก็ยอมที่จะแลกความเจ็บปวดเพียงเพื่อหวังที่จะได้ความสุขที่เลือนลางและความเป็นไปได้ที่มีเปอร์เซ็นต์ต่ำมาก

รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควร แต่ยังทำ ผลสุดท้าย แม้จะต้องจบลงด้วยน้ำตา แต่อย่างน้อยช่วงเวลาหนึ่งแม้เพียงสั้นๆ หัวใจก็สามารถพองโตได้

หากไม่เคยรัก จะไม่รู้เลยว่า ความรักมันมีความหมายที่ยิ่งใหญ่เพียงใด ไม่รู้ตัวเลยจนกระทั่งวันที่รักเค้าไปแล้ว

ได้รับรู้ว่า บทบาท ในฐานะคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คืออะไร ขอบเขตที่ทำได้ถูกจำกัดอย่างน่าอึดอัด แต่ทุกสิ่งก็คงดำเนินไปด้วยความเต็มใจ เพราะทุกอย่างเลือกเอง 

รับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน

อย่าหวังว่าความรักที่บริสุทธิ์จะสามารถทำให้คนๆ หนึ่งมารักเราได้

แหม่มเรียนรู้ความความแตกต่างของคำว่า "ความสุขวันต่อวัน" และ "ความสุขที่ยั่งยืน"

แหม่มได้ก้าวเข้าไปอยู่ในโลกของความฝัน ซึ่งเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว ทุกอย่างมันก็หายไป

เงินไม่ใช่พระเจ้า แต่เงินขาดมือก็เกือบตาย

เมื่อมองย้อนไป บางสิ่งที่ไม่เคยอยู่ในสายตาเรา กลับกลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่าในวันที่เราเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้

ต้องขอบคุณผู้ชายคนหนึ่ง ที่สอนให้รู้ว่า เราจะไม่ทุกข์ ถ้าเรารักตัวเองและคิดถึงตัวเองก่อนเสมอ แต่อยากให้เค้ารู้ไว้ว่า คำว่า “รักตัวเอง” กับ “เห็นแก่ตัว” ความหมายมันต่างกันเหลือเกิน อยากให้ลองดูให้ดีว่าสิ่งที่เป็นอยู่นั้น ควรให้คำจำกัดความยังไง

เราละเลยที่จะใส่ใจความรู้สึกของคนที่รักเรา แต่กลับไปใส่ใจกับความรู้สึกของคนที่เค้ารักคนอื่น จนบางครั้งเราต้องทำให้คนที่รักเราเสียใจกับความดื้อของเรา

ในชั่วโมงที่ฟีโรโมนกำลังทำงาน ดูเหมือนเราจะไม่สามารถห้าม (ใจ) ตัวเองได้เลย

ในวันที่ยากที่สุด เราย่อมอยากให้คนที่เรารักอยู่เคียงข้าง แต่ความจริงที่เกิดขึ้น วันที่ยากที่สุดเราต้องผ่านมันไปคนเดียว ให้ได้

เข้าใจทฤษฎีของ Charles Darwin " Survival of the Fittest" ได้ลึกซึ้งมากขึ้น

และเมื่อไหร่ก็ตามที่เหนื่อย ทุกอย่างมันจะหยุดเองอัตโนมัติ

และในอีกด้านหนึ่งของโลกแห่งความเป็นจริง

ยังมีคนที่รักและเป็นห่วงเราตลอดเวลา นั่นคือ ครอบครัวและเพื่อน แหม่มเป็นคนหนึ่งที่โชคดีที่มีครอบครัวที่ดีและเพื่อนที่จริงใจ แหม่มรับรู้ได้ถึงความหวังดีของทุกคน กับคนในครอบครัว คงไม่ต้องพูดถึงว่ารู้สึกกันแค่ไหน ณ วันนี้แหม่มขอพูดถึงเพื่อนๆ กลุ่มหนึ่งซึ่งกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตแหม่มไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ^^

 

พี่ต่อ พี่ออน ไลล่า ชาย น้องป่าน น้องป๊อป น้องเนย์ พี่แอนนี่ เจ น้องเล็ก น้องแอล

เป็นมิตรภาพและความรู้สึกที่ดีที่สุด แหม่มคงบอกความรู้สึกที่มีได้ไม่ครบ แต่หวังว่าทุกคนจะรับรู้ได้ถึงสิ่งที่แหม่มรู้สีก แต่ละคนก็มีสิ่งที่ตัวเองแตกต่างกันไป แต่สุดท้ายแล้ว เราก็รักกัน

พี่ต่อและพี่ออน .. แหม่มรักพี่นะคะ (ซึ้ง)

ไลล่า .. มายเบสเฟรนด์จริงๆ ค่ะ

ชาย .. เพื่อนใจดีที่ถ่ายรูปสวยที่สุด

เจ .. เพื่อนที่ talkative ที่สุด

พี่แอนนี่ .. พี่สาวที่สาวอยู่เสมอ

น้องป่าน .. รักที่สุดน้องคนนี้

น้องเนย์ .. น้องสาวที่น่ารักและชอบทำให้พี่ๆ เป็นห่วงเสมอ

น้องป๊อป .. น้องคนนี้พี่ๆ แอบปลื้ม น้องป๊อปน่ารัก

น้องเล็ก น้องแอล .. น้องที่ไม่ค่อยมาให้เจอ แต่ยังน่ารักเสมอ

และคนอีกหลายคนที่แหม่มไม่ได้พูดถึง ไว้ไปพูดที่เพจอื่นบ้าง

ขอบคุณสำหรับความจริงใจค่ะ

  

Deep in mind: I’m still love and worry about you, want to see your success and smile again. But for now, I realize who do you love, it’s not me. Time is limit and love as well. You’ll never read these message and understand how I feel but I’m praying .. One day there’s someone from somewhere will let you know everything that once happened to me because of you.

และที่สำคัญ แหม่มได้ทำทุกอย่างอย่างดีที่สุดแล้วจริงๆ

 

28 September 2008

 

 

 

 

Tuesday,Mar 25 2008, 04:21:14 PMอย่างน้อย

อย่างน้อย

มีใครบางคนให้คำนิยาม ว่ารักคือความทุกข์
แตกต่างกับชั้นที่มองว่ารัก คือความสุข ...

Read More...