အခ်စ္တ႔ဲ
အခ်စ္ကိုမသိခင္တုန္းကေပါ႔
အခ်စ္ကိုမသိပဲ လူေတြကိုခ်စ္ခ႔ဲဖူးတယ္
ျပီးေတာ႔ေျပာလိုက္ေသးတယ္......
အခ်စ္က ပူေလာင္တယ္တ႔ဲ ။ ။
အခ်စ္တ႔ဲ.....
သိလာရတယ္
ရင္ခုန္တယ္....
ေပ်ာ္တယ္....
ၾကည္ႏူးတယ္.....
ခံစားခ်က္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး
ဆက္ရန္ေတြလည္း ရွိေနဦးမယ္.....
အခ်စ္ကိုသိမွ အခ်စ္ဆိုတာကို ခ်စ္လာခ႔ဲတယ္.....
တကယ္ေတာ႔
အခ်စ္ဆိုတာ မပူပါဘူး.....
ေႏြးေႏြးေလးန႔ဲ ေအးျမေနတာပါ ။ ။

လူတိုင္းလူတိုင္းတြင္ ခ်စ္သူရည္းစား တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ရွိၾကပါလိမ့္မည္။ ရွိတတ္ၾကပါသည္။ (အရြယ္ေရာက္ေသာ လူတိုင္းကိုဆိုလိုပါသည္။) ခ်စ္သူရည္းစား ထားရွိၾကသည့္အခါ အခ်ိန္တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း ခ်စ္သူအား သတိရေနတတ္ၾကသည္။ တမ္းတလြမ္းဆြတ္ ေနမိတတ္ၾကသည္။ အိ္ပ္လည္းသူ ၊စားလည္းသူ၊ သြားလည္းသူ၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနလ်င္ေတာင္ အိပ္မက္ထဲမွာ သူ။ ထိုကဲ့သို ့ခ်စ္သူရည္းစားအား အခ်ိန္ ႏွင့္အမွ် သတိတရ တမ္းတေနတတ္ၾကသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ အျပစ္မဆိုသာ။

သို ့ေသာ္……….

ဘ၀ကို တန္ဖိုးထားလ်က္ တိုးတက္ျမင့္မားေအာင္ ၾကိဳးစားလို သူမ်ားအတြက္ သတိခ်ပ္စရာ တစ္ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ အသက္ (၁၉) ႏွစ္ အရြယ္က ခ်စ္သူရည္းစားတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ အထက္ကေျပာခဲ့သလုိ အိပ္လည္းသူ၊စားလည္းသူ၊ သြားလည္းသူ ပဲဆိုပါေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုအခ်ိန္ ၊ထိုအရြယ္က လူငယ္သဘာ၀ ဂစ္တာတေဒါင္ေဒါင္ျဖင့္ ေဟးလားဟားလား ေနတတ္ခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။

ခ်စ္သူကိုသတိရေသာအခါ၊ ျမင္ေတြ ့ခ်င္ေသာအခါ သူ ့အားဆက္သြယ္ရန္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တယ္လီဖုန္း မရွိပါ။ ထို ့ေၾကာင့္ ခ်စ္သူကို သတိ္ရလ်င္ တမ္းတလြမ္းေမာေသာ စိတ္ႏွလံုး ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာ ေတြေရးပါသည္။ ကဗ်ာေရးျပီးအလြမ္းေျဖတယ္ ဆိုပါေတာ့။

တစ္ခါတစ္ရံ လမ္းေဘးအုတ္ခံု ေပၚတြင္ လည္းေကာင္း၊ဓါတ္တိုင္ ေအာက္တြင္ လည္းေကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ႏွင္အတူ ဂစ္တာတီးျပီး သီခ်င္း ဆိုရင္း တမ္းတျဖစ္ပါသည္။

တစ္ေန ့ေသာအခါ ……….

ထိုတစ္ေန ့တာလံုး ခ်စ္သူကိုေတြ ့ျမင္ လိုေသာ သတိရစိတ္ျဖင့္ ေနမထိ ထိုင္မသာ လြမ္းဆြတ္ ခံစားေနရပါသည္။ ထိုအခါ ညဦး ပိုင္းတြင္ ခ်စ္သူအိမ္ေရွ ့သို ့သြားျပီး ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုရန္ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကအၾကံေပးၾကပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အသံကိုၾကားႏိုင္ ေသာအကြာအေ၀း၊ ခ်စ္သူကို လွမ္းေတြ ့ၾကည့္ျမင္ႏိုင္ေသာ ေနရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို ့အုပ္စုဖြဲ ့၍ ထိုင္ၾကပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို ့တစ္အုပ္စုလံုး ခ်စ္သူအိမ္ေရွ ့သို ့ေရာက္ရွိ ၀ိုင္းဖြဲ ့ေနၾကသည္ ကိုခ်စ္သူမျမင္ေသး။ မသိေသး။ ခ်စ္သူအရိပ္ေယာင္ကိုေတြ ့မွ ဂစ္တာသံေပးမည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ပါသည္။

ဂစ္တာမတီခင္ သီဆိုသံမျပဳခင္ အနီးအနားတြင္ရွိေသာ သစ္ပင္တစ္ပင္ေပၚသို ့ကြ်န္ေတာ္ တြယ္တက္ပါသည္။ ထိုသစ္ပင္ေပၚမွ ေန၍ ခ်စ္သူ၏ အိမ္ အေပၚထပ္သို ့ကြ်န္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္ပါသည္။ အိမ္ထဲတြင္ ခ်စ္သူရွိမရွိ သိခ်င္ေသာေၾကာင့္ သစ္ပင္ေပၚသို ့တက္၍ ၾကည့္ရျခင္းျဖစ္သည္။

အိမ္အေပၚထပ္တြင္ ခ်စ္သူကိုျမင္ရ၏။ သူစာက်က္ေနသည္။ သစ္ပင္ေပၚမွ ကြ်န္ေတာ္ အလွ်င္အျမန္ ဆင္းသက္ လုိက္ပါသည္။

"ေဟ့ေကာင္ေတြ… ငါတို ့ျပန္ၾကမယ္၊ဂစ္တာမတီးေတာ့ဘူး"

"ဘာျဖစ္လုိ ့ျပန္မွာလဲ"

"သူစာက်က္ေနတယ္"

"ေၾသာ္…စာက်က္တာကို အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္လို ့ျပန္မွာ ေပါ့၊ဟုတ္လား "

"ငါ ဒီေလာက္ အရမ္း သတိရေနတဲ့ အခ်ိန္၊အရမ္း အရမ္းကို လြမ္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ စာက်က္ မပ်က္ဘူး။ သူ ့ အလုပ္ကို သူလုပ္ႏိုင္တယ္။

"သူေတာင္မွ သူ ့အလုပ္ ကို မပ်က္မကြက္ လုပ္ႏုိင္ ေသးတာပဲ။ ငါလည္း ဘယ္ေလာက္ပဲ လြမ္းလြမ္း၊ဘယ္ ေလာက္ပဲ သတိရရ ငါ့အလုပ္ ကို ငါလုပ္ႏိုင္မွ ျဖစ္မယ္"

ထုိည က အိမ္သို ့ကြ်န္ေတာ္ ေစာေစာ ျပန္ခဲ့ပါသည္။ စာက်က္ခ်င္ သည္ျဖစ္ေစ၊မက်က္ခ်င္ သည္ျဖစ္ေစ၊သင္ခန္းစာ တစ္ပုဒ္ကို ကြ်န္ေတာ္မရမက က်က္မွတ္လုိက္ပါသည္။

ငါလြမ္း သလို မလြမ္းရေကာင္းလား၊ငါသတိရသလို မရရေကာင္းလာ ဆိုျပီး ခ်စ္သူအေပၚ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ မကြက္ပါ။

မည္မွ်ပင္ ဘယ္ေလာက္လြမ္းလြမ္း၊မည္သို ့ပင္ သတိရရ ကိုယ္လုပ္စရာရွိေသာအလုပ္ကို မပ်က္မကြက္ လုပ္ကို လုပ္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ခ်စ္သူ ကသင္အံေပး လုိက္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ကခံ ယူပါသည္။

ရည္းစားထားသူမ်ား ခင္ဗ်ား…။

ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သူရည္းစားမ်ားစြာ ထားခဲ့ဖူးပါသည္။ လြမ္းလည္း လြမ္းခဲ့ဖူးပါသည္။ေဆြးလည္း ေဆြးခဲ့ဖူးပါသည္။ ေ၀းလည္းေ၀းခဲ့ဖူးပါသည္။

သို ့ေသာ္ ထုိအလြမ္း၊အေဆြး ၊ အေ၀းအကြာမ်ားေၾကာင့္ ဘယ္တုန္းကမွကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ပ်က္ မခံခဲ့ပါ။အလုပ္အကိုင္ မပ်က္ပဲ လြမ္းဆြတ္တမ္းတတတ္ေလေအာင္ ခ်စ္သူ သင္အံေပးခဲ့ပါသည္။