เพื่อนๆ พี่ๆ ชาวซอเปียทุกคนนะคะ

วิตั้งใจจะกลับมาเล่นซออย่างจิงจัง แบบบ้าคลั่งเหมือนมะก่อนแล้วอะคะ

แต่ว่า เวอร์ชั่นใหม่ที่ท่านเว็บมาสเตอร์พยายามจะพัฒนาให้พวกเราใช้นั้น

มันทำให้เวลาเข้าไปเพจใน หรือแม้กระทั่งจะตอบเม้นที่เพจตัวเองนั้น

มันทำให้หน้าเพจค้าง และค้างนานมากกกกกกกกกกกกกก

ทำให้วัยรุ่นเซงสุดๆ

แต่ก้อ........

ตั้งแต่วิไม่ค่อยได้เข้าซอเนื่องจากมันเม้นยาก

จึงไปเล่นหิห้ามากกว่า

วิกลับรุ้สึกว่า

มันไม่สนุก

มันไม่จิงใจ

ไม่มันอะ

ไม่เหมือนตอนที่พวกเราแซวกัน กัดกัน หัวเราะกัน และนัดเจอกัน

วิไม่เคยนัดเจอกับใครที่คุยกันทางอินเตอร์เน็ตเลย

จนกระทั่งมาเล่นซอ

ถึงวันนี้..........

แม้มันจะเม้นยากแสนยาก

ลำบากกายใจแค่ไหนก้อตาม

แต่วิก้อจะพยายาม

แม้ว่าจะต้องแบ่งปันเวลาจากการทำงาน

วิก้อจะขออุทิศให้ซอ5555555555555555555+

ปอย Portrait - ก้อย รัชวิน วงศ์วิริยะ
แต่งเนื้อร้องโดย โจ มณฑานี ตันติสุข
เพลงประกอบบทประพันธ์ "เราจะข้ามเวลามาพบกัน" (Only Love is Real)

เนื้อเพลง : เราจะข้ามเวลามาพบกัน

ทุกครั้งที่ฉันร้องไห้จวบจมทะเลน้ำตา
เหว่ว้าและเคว้งคว้างกลางผู้คน เจ็บจนไม่อยากหายใจ
ถูกรักทำร้ายจนเปราะบาง ขอบฟ้าความหวังซีดจางเหลือเกิน
แต่บอกกับใจไม่หยุดฝันอธิษฐานในกาลนิรันดร์
อย่าหยุดศรัทธาสักวันคงได้พบเธอ

*อีกครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณฉันรออยู่
คนเคยรู้ใจคนเคยรู้จัก จำฉันได้ไหม เราเคยพลัดพรากกัน

(อีกครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณฉันรออยู่
คนเคยรู้ใจคนเคยรู้จัก เธอไปอยู่ไหน เราคงพลัดพรากกัน)

** หากเธอกับฉันสวนทางกันในความฝัน
อยากให้สายตาเราได้จ้องกัน
และให้เธอบอกฉัน ว่าฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ

(หากเธอกับฉันสวนทางกันในความฝัน
อยากให้สายตาเราได้จ้องกัน
โปรดให้เธอบอกฉัน ว่าฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ)

ฉันใช้ชีวิตมืดมนดั่งคนที่มีแผลใจ
แผ่นดินและผืนฟ้ากว้างไกลมันกลับไม่เหลือทางให้เดิน
ทอดทิ้งรักแท้ที่ข้างทาง ปล่อยทิ้งความหวังที่พังยับเยิน
อยากบอกกับใจให้หยุดฝันอธิษฐานในกาลนิรันดร์
เจ็บกับศรัทธากี่วันก็ไม่พบเจอ

*,**

หากเธอกับฉันสวนทางกันในวันนั้น
ยามที่สายตาเราได้จ้องกัน
อยากให้เธอบอกฉันว่าเราข้ามเวลาเพื่อมาพบกัน

วิพิมวันที่13กุมภาค่ะ

ใช่แล้ว!!!!

พรุ่งนี้วันวาเลนไทน์

มีแต่คนถามว่าพรุ่งนี้จะซื้ออะไรให้แฟน

จิงๆเมื่อก่อนเนี่ยเรื่องนี่เปนเรื่องสำคัญมากเลยนะ

ยิ่งใกล้ถึงวันก้อยิ่งตื่นเต้นว่าพุ่งนี้เราจะได้อะไรน้า

บางปีก้อสมหวัง....แต่บางปีก้อผิดหวังร้องไห้น้ามตาท่วมจอ

แต่2-3ปีมาเนี่ยวิไม่ค่อยได้ให้ความสำคัญกะเรื่องของขวัญ

หรือจะต้องคิดว่าอยากได้อะไร

อาจจะไม่ต้องได้อยู่ด้วยกัน หรือต้องกินข้าวกันในวันนั้น 

แต่ขอแค่ได้รุ้ว่าเค้ายังใส่ใจเราก้อพอแล้ว

แค่ได้คุยในวันนั้นกันก้อปลื้มมากมายแล้วสำหรับวิ

เพราะตั้งแต่รุ้สึกว่าตัวเองเปนผุ้ใหญ่ขึ้น

วันวาเลนไทน์มันก้อมีความหมายมากกว่านั้น

เพราะมันคือ "วันเกิดพ่อวิเองจ้า"

พ่อวิเกิด วันที่ 14 กุมภา

หลังๆมานี่วันวาเลนไทน์ก้ออยู่บ้านกินข้าวกับพ่อตลอดเลย

แฟนเฟินจะมาก้อมา แต่ต้องอยู่กินข้าวกับพ่อชั้นนะ

ไม่รุ้ว่ารุ้สึกอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

เพราะว่าเมื่อก่อนไม่ค่อยจะถูกกะพ่อซักเท่าไหร่

พอถึงวันวาเลนไทน์ เดินถือดอกไม้เข้าบ้าน

พ่อก้อจะแซวว่าไม่มีของขวัญให้พ่อเลยนะ

ตอนนั้นก้อไม่ค่อยสำนึกเท่าไหร่หรอก

เพราะว่าไม่ถูกกันไง

แต่พอเราเริ่มโตขึ้น และพ่อก้อเริ่มแก่ลง

ถึงเริ่มคิดได้ว่า พ่อเค้าคงรุ้สึกน้อยใจลูกๆเหมือนกันแหละมั้ง

ที่พ่อเกิดในวันแห่งความรักแต่ไม่เคยได้รับการแสดงความรักจากลูกๆในวันนั้นเลย

เพราะลูกๆของพ่อมัวแต่สนใจกับความรักจากผุ้ชายที่มาทีหลัง

ตอนนี้วิเปนผุ้ใหญ่แล้ว

คิดถึงอนาคต

คิดถึงครอบครัวมากขึ้น

เพราะงั้น

วันนี้ถ้าใครถามว่าวาเลนไทน์จะไปสวีตกันทีไหน

แล้ววิบอกว่าไม่ได้ไป เพราะต้องกินข้าวกับที่บ้าน

ก้อไม่ต้องคิดว่าวิอกหักนะจ๊ะ

เพราะยังไงครอบครัวก้อสำคัญกว่าทุกอย่างอยู่แล้ว

..................

สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ