Wednesday,Jun 14 2006, 05:45:29 PMแค่เพ้อ...ไป

* แสงไฟแห่งท้องถนน ยามราตรีสะท้อนวิบวับ สู่สายตา
เสียงรถเมล์ ทะยานออกตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนสถานะ จากแดงเป็นเขียว

* อากาศเย็น หลังฝน ปะทะใบหน้าและไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ลมโชยผ่าน พัดเอาความสดชื่นมาฝาก ... แม้จะปนเปื้อนไปบ้าง
แต่สายลม ก็ยัง คง เป็นสายลม .. มันยังคงความเป็นตัวของตัวเอง
ไม่เปลี่ยนแปลง

* ถ้าเปรียบ อย่างน้ำเน่า เคล้าอารมณ์อ่อนไหว ก็คงเปรียบได้
กับความรักแท้ ?  แม้จะปนเปื้อนด้วยน้ำตา และความเจ็บช้ำ
ซัก กี่มากน้อยเพียงใด "รัก" ก็ยังคงเป็น ความรัก

ยังคงเป็น รักที่คอยหล่อเลี้ยงชีวิต
ยังคงเป็น รักที่คอยเติมเต็มความสุขแก่จิตใจ
ยังคงเป็น รักที่คอยโอบอุ้ม เราไว้ เมื่อเราท้อแท้

*  ครั้งก่อน ที่เคยเจ็บหนัก เจียนตาย ...
คุณเคยคิดบ้างรึเปล่า ? ว่าจะไม่เหลียวมองความรักอีก
เคยคิดใช่ไหม ว่าจะแข็งแกร่ง และมีความสุขได้ด้วยตัวเอง

* ดอกกุหลาบ สดสวยงาม ทั้งรูปลักษณ์อาภรณ์
ที่ห่อหุ้ม และกลิ่นอันเย้ายวน น่าหลงใหล ... น่าสัมผัส...
แต่..เสี้ยววินาที ที่หนามแหลม แทรกทะลุผ่าน ผิวหนัง
ความเจ็บปวดที่ดูเหมือนจะ สวนทางกันโดยสิ้นเชิงกับ ความงามของกุหลาบดอกนี้
กลายเป็นจุดหนึ่งของความทรงจำ
อาจจะไม่สร้างความเจ็บปวดมากนัก อาจจะไม่ทิ้งแม้ร่องรอยแผล

แต่ ... จิตใต้สำนึกของคุณ กลับมีรอยแผลที่ไม่อาจลบได้เสียแล้ว

* ครั้งต่อไป เมื่อคุณได้มีโอกาสพบกับดอกกุหลาบ งาม อีกครั้งหนึ่ง
มืออยากจะสัมผัส .. อยากจะเด็ดดอกไม้มาเชยชม
แต่สมองกลับร้องเรียกให้หยุด... ชะงัก ...พิจรณา
กลไกการป้องกันตัวเองของคุณ จะร่ำร้องลงมา ให้คุณระวัง..ระแวง

และแล้ว.. ในที่สุด ประสาทรับรู้ความรู้สึกของคุณ ก็จะถูกนำไป
พิจรณา กุหลาบสีสวยสด ..ระแวดระวัง หนามคม
และแล้ว .. เราก็ไม่สามารถเชยชม ดอกกุหลาบดอกนี้ ได้อย่างเต็มที่อีกแล้ว
ความไร้เดียงสา ความตื่นตาตื่นใจ หัวใจที่เต้นแรง..ไปกับดอกไม้ที่
ไม่เคยเห็น...ไม่มีอีกแล้ว ?

* ความรักก็เช่นเดียวกัน ครั้งหนึ่งเราเคย
รักโดยปราศจาก การพิจรณา รักโดยปราศจากการคิดตริตรอง
หัวใจเต้นระรัวเร็ว ทุกครั้ง ..เพียงแค่ได้ คิดถึง..พูดคุย..สัมผัส
ครั้งหนึ่ง...เราเคยรักอย่างสุดหัวใจที่มี

และในที่สุด.. ความรักทำร้ายเราจนบาดเจ็บ
หัวใจถูกเหมือนถูกบีบ จากแรงกดที่มองไม่เห็น
ลมหายใจติดขัด ประหนึ่งจะขาดห้วง...น้ำตาไหลริน

เจ็บ..เจียนตาย

* ความรักสร้างบาดแผลขนาดใหญ่ไว้บนพื้นที่หัวใจของเรา
วันเวลาผ่านไปช้า....แผลที่ใหญ่ ค่อยสมานตัวจนเหลือ
เพียงเสี้ยวเล็กๆ บนพื้นผิว ...
แต่ยังคงร่องรอย..รอยที่จะคอยดึงรั้งสติ เอาไว้อย่างสุดแรง
เมื่อเราได้มีโอกาส พบกับความรักใหม่อีกครั้ง ..

ถึงแม้การมีรักครั้ง ต่อมา..จะมีสิ่งปนเปื้อนที่เรียกว่า
ความยั้งคิด ... สติ...และความไตร่ตรอง
เข้ามา ทำให้เราไม่สามารถ รักอย่างไร้เดียงสา
ไม่สามารถมีรัก..ที่มีแต่ให้ด้วยใจบริสุทธิ์ ได้อีกแล้ว ..

แต่ รัก..ก็ยังคง เป็นความรัก

ยังคงเป็น รักที่คอยหล่อเลี้ยงชีวิต
ยังคงเป็น รักที่คอยเติมเต็มความสุขแก่จิตใจ
ยังคงเป็น รักที่คอยโอบอุ้ม เราไว้ เมื่อเราท้อแท้

* จะเป็นการผิดตรงไหน ?
ถ้าต้องการจะสัมผัสกุหลาบอีกครั้ง แม้จะรู้อยู่เต็มอก
ว่ากุหลาบมีหนามอันแหลมคม...
จะเป็นการผิดตรงไหน ?
ถ้าต้องการจะมีความรักอีกครั้ง แม้จะรู้อยู่เต็มอก
ว่าความรัก สามารถทำร้ายเราให้ เจ็บจนแทบขาดใจ

* ฉันคงอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่ได้รับความรู้สึกตรงนี้
ฉันคงอยู่ไม่ได้ ถ้าขาดน้ำ..ที่หล่อเลี้ยงชีวิตเอาไว้
ฉันคงอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีความรักที่คอยพยุงฉัน เมื่อฉันไม่มีใคร
และฉันคงอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่ได้รับความรักจากเธอ

"ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันกลับมารักได้อีกครั้ง ..
..ขอบคุณนะที่รักกัน ..จะรักเธอตลอดไป"

Ps. เขียน อะ ไร ม่ะ รู้ เรื่อง - -'
 

62 Views | 3 Comments | Share with Friends | Recommend

Wednesday,Apr 12 2006, 02:33:36 PMอารมณ์

ภาพความทรงจำเก่าๆ ถึงแม้จะยิ่งเนิ่นนานผ่านไปซักเท่าไหร่

แต่แล้วมันก็กลับขยายใหญ่ขึ้นทุกที

คือ ..อยู่ๆเราก็อยากคุยกับเค้า แต่เมื่อเค้าพูดจาหมางเมินกลับมา ...

Read More...

97 Views | 5 Comments | Share with Friends | Recommend